Czas na pierwsze literackie spotkanie z noblistką Alice Munro, "mistrzynią krótkiej formy literackiej", jak uzasadniła swój werdykt Akademia Szwedzka. "Widok z Castle Rock" to zbiór powiązanych ze sobą opowiadań, w którym Munro opowiada historię jednej gałęzi swojej rodziny noszącej nazwisko Laidlaw; począwszy od XVIII w. zamieszkującej małą szkocką wioskę Ettrick Valley, ukrytą pośród lasów, pastwisk i wrzosowisk, poprzez wędrówkę ze Starego do Nowego Świata aż po lata 90. XX w. Strzępki relacji, zachowane listy, dokumenty, dzienniki przechowywane przez długie lata stały się rdzeniem opowieści, na bazie której autorka odtwarza historię rodzinną, która "rozrosła się w literacką fikcję, zawsze jednak osnutą na kanwie prawdziwych wydarzeń".
Alice Munro z wrażliwością, sympatią i empatią snuje opowieści o zwykłych ludziach, o ich codziennym, prostym życiu, wypełnionym obowiązkami i powinnościami wynikającymi z różnorakich relacji wewnątrzrodzinnych i społecznych. W ciszy i z szacunkiem pochyla się nad człowiekiem i etosem pracy.
Lektura opowiadań noblistki jest lekturą spokojną, wyważoną, poukładaną i harmonijną. Uprzedzam czytelników poszukujących w książkach nagłych zwrotów akcji lub sensacyjnych wątków trzymających w napięciu (chyba, że uzna się za sensację chodzenie przez kobiety w spodniach i zakładanie okularów przeciwsłonecznych). Munro hołduje Codzienności i jeśli podczas czytania pragniecie zapomnieć o codziennym życiu, oderwać się od rzeczywistości – ta książka nie da Wam oczekiwanego wytchnienia i zapomnienia.
Ogromną siłą prozy Munro jest banalność sytuacji, gdzie pozornie nic się nie dzieje, a przecież... dzieje się Życie. Leżenie pod konarami jabłoni, spacery z dziadkiem, jazda na rowerze, pakowanie rzeczy do pamiątkowego kufra...
Alice Munro nazywana jest "kanadyjskim Czechowem", myślę, że bez tych porównań (i wielkich słów, których sama autorka unika w twórczości) Czytelnik doceni spokój i piękno tchnące z kart książki-sagi "Widok z Castle Rock".
Jestem przekonana, że Ci, którzy jeszcze nie docenili kunsztu opowiadania Munro, a raczej snucia przestrzeni między obrazowaniem małych rzeczy i spraw – docenią je może wraz z wiekiem.
Niemniej... książka mnie nie zachwyciła, tak jak tego oczekiwałam (Nobel!). Alice Munro posługuje się bogatym słownictwem, posiada dobry styl, widać wyraźnie, że mamy do czynienia z autorką doświadczoną, obytą z rzemiosłem pisarskim. Po zamknięciu książki brakuje mi poczucia pewności, że wrócę do niej, że kupię, że polecę innym urzeczona i olśniona.
