Dzieci zazwyczaj śnią piękne, kolorowe sny, pełne wesołych wróżek, latających jednorożców, dzielnych rycerzy i tajemniczych skarbów. Zdrowy sen jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania psychicznego oraz fizycznego. Długotrwała bezsenność powoduje rozdrażnienie, wahania nastrojów, a ignorowanie problemu skutkuje stanami depresyjnymi i nerwicą.
Basia nie śpi. Ktoś okradł ją ze snów. Podejrzenie pada na Latusy - złośliwe skrzaty zamieszkujące Luwr. Sny trzeba odzyskać. Basia i jej brat Bartek wyruszają w niebezpieczną wyprawę do Paryża, aby odnaleźć sny dziewczynki. Nie będzie to jednak takie proste: na dzieci czyhają kieszonkowcy, doskwierający głód odbiera siły, a Latusy przeszkadzają w podróży. Czy rodzeństwu uda się odszukać sny Basi?
"Złodzieje snów" to fabularyzowana opowieść o kryzysie w rodzinie, samotności i szukaniu pocieszenia. Po rozstaniu rodziców Basia cierpi na bezsenność i nic nie jest w stanie jej pomóc: ani opowieści mamy, ani opowieści taty, ani nowe zabawki, ani nawet słodkie lekarstwo od Pana Doktora. Dziewczynka nie może poradzić sobie z tym, że na stole stoją tylko trzy talerze, a bajki opowiadane przez rodziców nigdy nie są prawdziwe. Bartek, starszy brat dziewczynki, próbuje jej pomóc organizując wyprawę do Paryża, aby tam odnaleźć sny siostry. Podróż ta odmieni nie tylko młodych bohaterów, ale także ich rodziców, którzy w obliczu zaginięcia dzieci, łączą siły. To niezwykła opowieść o sile charakteru, wzajemnej bezinteresownej pomocy oraz ogromnej miłości do dzieci, która zwycięża wszystko.
Publikacja M. Strękowskiej-Zaremby to szczególny poradnik dla zagubionych rodziców, którzy zapomnieli, że podczas ich konfliktów najbardziej cierpią najmłodsi.
Pierwsze wydanie "Złodziei snów" opublikowano w 2008 roku, dlatego wznowienie książki po ponad dekadzie jest swego rodzaju nowością. Reprint zilustrowany został przez Daniela de Latour. Trzy kolory - czarny, biały i niebieski - wystarczą, aby zobrazować niepokój, pustkę, samotność i poszukiwanie utraconego dzieciństwa.
Na szczególną uwagę zasługuje numeracja poszczególnych części: autorka w rozdziałach 1-15 buduje napięcie opowiadając o początkowych losach bohaterów, kolejno w rozdziałach 14-1 opisuje niezwykłą podróż po utracone sny, by po zażegnaniu dramatu wyzerować narrację i na nowo rozpocząć historię rodzeństwa. Dalsze dzieje rodziny pozostają jednak zagadką: nie wiadomo, czy dziewczynce uda się odnaleźć wewnętrzny spokój, czy przyjdzie zmierzyć się z traumą.
Życie to nie jest bajka - Małgorzata Strękowska-Zaremba wielokrotnie podkreśla to w swojej książce. Zapewne celowym zabiegiem autorki było umieszczenie w publikacji licznych onomatopei, antropomorfizacji oraz wysublimowanych metafor, tak by była odpowiednia dla młodszych i starszych, a każdy czytelnik znalazł w niej coś dla siebie. Liczne nagrody (wyróżnienie w konkursie Książka Roku Polskiej Sekcji IBBY (2008), II Nagroda w I Konkursie Literatury Dziecięcej im. Haliny Skrobiszewskiej (2009)) oraz wpisanie książki na Listę Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej potwierdzają ogromną wartość dzieła.
